Blog

11februari
A new interior
-This blog is written by Anneke op 't Hoog the interior architect- During my studies at art schoo... lees verder
17januari
Ecorexia
‘Het nieuwe jaar een nieuwe start’ zeggen ze. Een nieuw begin waar we weer vol goede moed en fri... lees verder
11november
Leven zonder afval in Wageningen
Sinds ik afval ben gaan scheiden valt me pas echt op hoeveel afval, en vooral hoeveel plastic, ik pr... lees verder
31oktober
Stage bij Thuis Wageningen
Waarom ben je stage gaan lopen bij Thuis? Voor mijn masterstudie Communication, Health and Life ... lees verder
05oktober
Thuis bestaat 3 jaar!
Thuis viert op 6 oktober 2018 haar 3e verjaardag. Met deze blog blikken we terug. Thuis is begonne... lees verder
20september
Op bezoek in Arnhem
Het is vrijdagmiddag 31 augustus. Ik kom aan bij Stella by Starlight, het huiskamercafé van Coehoor... lees verder
Ecorexia
Worstelingen van een duurzame man
‘Het nieuwe jaar een nieuwe start’ zeggen ze. Een nieuw begin waar we weer vol goede moed en frisse hoop aan gaan beginnen. En ook dit keer rennen we massaal met ontbloot bovenlijf de toekomst tegemoet.

Behalve ik.

Nog niet zo lang geleden dacht ik over de jaarwisseling op een manier waar het cynisme vanaf droop: hoezo hoop? Hoezo toekomst? Het is een gevoel dat mij bekruipt, en met mij denk ik heel veel anderen: hoe hard we ook ons best doen, het is niet genoeg. Sla er de documentaires en artikelen maar op na en je lijkt steevast tot dezelfde conclusie te komen: we doen niet genoeg om ons te redden van een, zo lijkt het soms, onvermijdelijke ondergang. Wat dan volgt is een wanhopige poging van mijn brein om toch nog enigszins het gevoel te krijgen hier controle over te hebben, dus ga ik alle mogelijke dingen na die ik nog zou kunnen doen. Wat kan ik nog meer aan mijn gedrag aanpassen, opdat mijn voetafdruk nóg kleiner wordt? Het vergt niet heel veel denkwerk om tot de conclusie te komen dat het béste dat de aarde misschien wel had kunnen overkomen, is dat je nooit geboren was. Ho-ho-ho: gelukkig nieuwjaar.

Natuurlijk is dit niet de oplossing. Zover ben ik inmiddels ook wel. In plaats van met een paar duizend eco-fanaten van een brug af te springen, kunnen we wat mij betreft onze energie beter inzetten om stukje bij beetje het schip waar we allemaal in zitten een gezondere richting in te sturen. En ook herinner ik mezelf er graag aan: hoeveel dingen gaan er allemaal niet wél goed? Hoe weinig oorlog is er nog in de wereld? Hoe veilig is ons leven eigenlijk? Mogen we niet blij zijn met alle vangnetten die ons van een leven op straat behoeden? Hoelang heeft het wel niet geduurd voordat we deze stappen wisten te zetten? En nu verwachten we even met één knip in de vingers als hélé wereld duurzaam te zijn. Ho-ho-ho: gelukkig nieuwjaar.

Ecorexia, wat op internet ook wel het “doorslaan in duurzaamheid” wordt genoemd, heeft de neiging om je te verlammen, waarna je met een eindeloze staar door het met regendruppels bespatte raam naar de ondergaande wereld kijkt. Het is naar mijn mening een gevolg van veel teveel nadenken over duurzaamheid én te weinig doen. En geloof me: ook ik heb die donkere dagen gekend. Ja het is spannend, ja niemand weet welke beslissingen wel of niet goed uit zullen pakken, maar door hier alleen maar over na te denken, blijf je in deze vicieuze cirkel hangen. Het medicijn is doen. En ik snap: hier zijn we niet voor opgeleid met onze hbo en universitaire diploma’s. Onze handen hangen als hulpeloze bijproducten langs ons lichaam, maar er is nou eenmaal geen paper waar wetenschappelijke consensus over is, die ons verteld hoe we dit het beste aan kunnen pakken. Er is geen recept, geen self help book én geen één plus één is twee oplossing. HELP! PANIEK!
Ho-ho-ho: gelukkig nieuwjaar.

Oké, dus doen. Je hebt me overtuigd, maar hoe doe ik dat dan? Die vraag heb ik mezelf een tijd lang ook gesteld. In eerste instantie begon ik met de meest eenvoudige dingen, zoals van de één op de andere dag besluiten dat ik alleen nog maar vegetarisch ging eten (bad idea, is nog erger dan stoppen met roken). Maar wat me een veel beter gevoel geeft, is om uit mijn eigen fragiele, duurzame bubbel te stappen en de verbinding aan te gaan met anderen. Nu ben ik nooit zo van de verbinding geweest. Ik vond verbinding via internet lange tijd al meer dan awkward genoeg, maar dat is nu anders. Via omwegen ben ik bij Thuis terechtgekomen en ik merk dat het heel fijn is om onder like-minded mensen te zijn, maar nog belangrijker: mensen die doen. Mensen die met één of ander initiatief bezig zijn waarmee ze de wereld een klein beetje beter hopen te maken. Hopen, want zeker weten doen ze het niet, maar het is dat en exact dát: het doen zonder 80% zeker te weten of het goed uit zal pakken, wat me zo inspireert. Het is dit kleine beetje hoop, deze ballen van staal, die me nu elke keer weer uit mijn ecorexia’ish dal trekken en me uitnodigen om ook mee te doen. Om een steentje bij te dragen. Op mijn manier. Met een blog zoals deze bijvoorbeeld. Ho-ho-ho: gelukkig nieuwjaar!