Blog

17augustus
Thuis is afhaalpunt voor StreekWaar!
Duurzaam en gezond eten van dichtbij, wie wil dat nu niet? Op de Wageningse zaterdagmarkt kun je hie... lees verder
29juli
Sociocratisch werken
Sinds enkele jaren gebruikt Thuis de Sociocratische werkwijze (versie 3.0). Deze sluit goed aan bij ... lees verder
05augustus
7 tips for vacation in Wageningen
... lees verder
26juni
De boekenkraam: een pareltje in Wageningen!
Zaterdag. De Boekenkraam bij Thuis is eindelijk weer open en dus besluit ik om nu eindelijk eens een... lees verder
01april
Corona-initiatieven
Van maaltijd bezorgen tot laptops inzamelen tot op beren jagen.  Wat een mooie, creatieve initi... lees verder
29maart
Adem uit
Het is prachtig weer, tijd voor een wandeling. Het valt me op hoe stil het is op dit tijdstip van de... lees verder
Adem uit
Dolores deelt haar persoonlijke ervaring
Het is prachtig weer, tijd voor een wandeling. Het valt me op hoe stil het is op dit tijdstip van de dag. Er wandelen maar een paar mensen. Gedachten buitelen door mijn hoofd. De meeste gaan over Corona. Dat piepkleine bolletje heeft ons flink in de tang.    

Ik kijk omhoog. De lucht is zo blauw, de bomen beginnen hun lentetooi te tonen. Maar waar zijn de vogels? Eindelijk zie ik er een. Zachtjes
fluistert hij wat voor zich uit. Verderop zit een Vlaamse Gaai  binnensmonds te mompelen. Waar is die zwerm spreeuwen van gisteren nou?  

Even later loop ik langs de waterplas. Slechts een paar watervogels dobberen er rond. In stilte. Alleen één gans durft voluit te gakken. Dan kom ik langs een grote kudde schapen. Ze geven geen kik. Zouden ze voelen dat er iets vreemds aan de hand is? Zouden ze zich afvragen waar al die mensen blijven, die hier normaal rennen of fietsen? Zouden ze ook hun adem inhouden? Opeens moet ik een beetje lachen. Nee, natuurlijk niet! Die ademen gewoon door. Op dat moment besef ik hoe oppervlakkig mijn ademhaling is. Ik blaas de adem met kracht uit mijn longen. En daarna adem ik diep in. En weer
krachtig uit. De schone lucht wervelt door mijn lijf.    
 
Dan hoor ik opeens een ekster krassen. Het klinkt zo heerlijk, in al die stilte. ‘Ja, kras maar’, zeg ik hardop. Hij doet wat ik zeg. ‘Harder!‘, roep ik. Hij geeft meteen gehoor aan mijn verzoek. Ik volg mijn ademhaling. Die is nu weer normaal en dat voelt meteen stukken beter. Dan beginnen de schapen te blaten. Ik word er helemaal vrolijk van. Dit gaat goed komen, weet ik opeens weer. Ik adem nog eens diep in en diep uit. Sterker nog, we gaan hier beter uitkomen dan we erin
gingen! Als we willen. Rustig wandel ik verder, terwijl er hele andere gedachten door mijn hoofd buitelen. We gaan dit straks zo anders doen. En terwijl ik verder loop, zie ik de aarde van mijn dromen al voor me.