Verhaal van Bas – Wonderfull tonight

Verhaal van Bas - Wonderfull tonight

Verhaal van Martijn Adelmund en illustratie van De Maakfabriek.

Als mensen auto’s waren, dan was Bas een oude diesel.
Hij komt wat moeilijk op gang, maar als hij loopt, dan rijdt het als een zonnetje. Vooral als we het hebben over zijn fotografie, zijn reizen, of het zelfgebouwde irrigatiesysteem voor zijn balkonplanten, dan is het gezellig. Bas is een leuke kerel, en ik kan hem me zó voorstellen tussen de vrienden van de studie, waarvoor hij naar Wageningen is gekomen.
Toch, als gaat over zijn gevoelsleven, loop het gesprek moeizaam. Er vallen lange stiltes. De auto staat stil.
Dit hoort bij Bas. Het is een onderdeel van waar hij mee worstelt: het syndroom van Asperger. In zijn hoofd gaat het soms heel snel, dan bedenkt hij van alles, maar de puzzelstukjes komen niet samen, en dan blijft zijn mond stil.
Het is er de reden van dat zijn studievrienden inmiddels samenwonen, soms zelfs kinderen krijgen – en hij voor zijn gevoel is blijven stilstaan.
‘Soms ben ik jaloers op je,’ zeg ik tegen hem. Mijn leven is zo hectisch. Ik zou ook wel wat stilte kunnen gebruiken.’
Hij lacht tragisch. ‘Stilte? Heb je mijn briefjes gezien?’
Dat is waar ook.
Een muur van zijn hal, en ook zijn bureau, is bezaaid met kleurige post-its. ‘Dan is het maar uit mijn hoofd,’ zegt Bas. Ik bekijk alle briefjes en maak kennis met de woordenbrij die blijkbaar van tijd tot tijd door zijn hoofd gaat. Ik zie alledaagse, schijnbaar onbelangrijke, woorden zoals ‘kaas’ of ‘planten’. Maar ook woorden waar een hele wereld achter schuil kan gaan, zoals ‘daten’.

Het kost wat moeite om een nummer te selecteren van mijn oude elpees, om samen te luisteren. Het is allemaal niet zijn smaak. Bij Eric Clapton houdt hij halt, en na enige overtuiging zet ik het nummer ‘Wonderfull Tonight’ op.

We luisteren, zwijgend.
Wat me opvalt, is dat het fijn is om met Bas naar muziek te luisteren. Het vult de stiltes en we delen toch gevoelens. Terwijl de zoete klanken van Claptons huilende gitaar klinken, bekijk ik zijn foto’s aan de muur. Bas heeft talent: duidelijk een oog voor mensen en natuur. Ik zie lege landschappen, weidse uitzichten. Op een ervan staat een meisje in een kort broek, die in de verte kijkt.
‘Het lijkt me echt fijn om met jou te reizen,’ zeg ik als het nummer afgelopen is. ‘Stil zijn kan ook een kwaliteit zijn. Ik zou er echt niet tegen kunnen als iemand de hele tijd zou zitten kletsen, op zo’n wandeltocht.’
Bas is stil.
Ik probeer het nog een keer. ‘Merk je dat je last hebt van je aandoening, op zo’n reis. Of kom je dan juist heel goed tot je recht?’
Bas lijkt op gang te komen: ‘Nou, overdag wel,’ zegt hij. ‘Maar dan zijn er die avonden. Dan is iedereen gezellig, en ik… nou…’

De stilte neemt het over. Bas staart weer voor zich uit.
Ik doe deze keer met hem mee.
Mijn gedachten zwerven. In gedachten hoor ik opnieuw ‘Wonderfull Tonight’ – het kampvuur-schuifelnummer bij uitstek. Ik zie een jongen met een gitaar, een groep gezellige reisgenoten, het meisje met de korte broek.
… en Bas.

It’s late in the evening

She’s wondering what clothes to wear

She puts on her make-up and brushes her long blonde hair.

share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *